Κατά την δεύτερη δεκαετία του 20 ου αιώνα (1910-), ο κινηματογράφος ξεκίνησε να παίρνει μορφή σαν μια αισθητικά καλλιτεχνική έκφραση του δημιουργού, που στην ουσία, «χρησιμοποιώντας την κίνηση των πραγμάτων, το ανθρώπινο πρόσωπο και τις ανθρώπινες χειρονομίες, μπορούσε να υπαγορεύει, να υποβάλλει, να επικαλείται και να κατασκευάζει ατμόσφαιρα, μπαίνοντας έτσι δικαιωματικά στον κόσμο του επικοινωνιακού διφορούμενου που είναι, σε κάθε περίπτωση ίδιον της αισθητικής». Arturo Sebastiano Luciani Η κινούμενη εικόνα σαν πράξη στα τέλη του 19 ου και αρχές του 20 ου αιώνα δεν φαίνεται καθόλου ξεχωριστό γεγονός για εμάς σήμερα. Για τους τότε πρώτους θεατές όμως, φαινόταν σαν μια επαναστατική ανακάλυψη που ακολουθούσε το ρεύμα του τεχνολογικού νεωτερισμού και επιτευγμάτων. Μια νέα εποχή που έδινε συνοχή και νοηματική ακολουθία στις μέχρι τότε αναπαραστάσεις της στατικής φωτογραφικής απεικόνισης. Τι ...