Cinema, ένας ονειρικός κόσμος.

“Ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο μια υπέρτατη έκφραση της εκμηχάνισης, αλλα παραδόξως προσφέρει ώς προιόν το πιο μαγικό απ' όλα τα καταναλωτικά αγαθά, δηλαδή το όνειρο.” Marshall Mcluhan, Media, προεκτάσεις του ανθρώπου

Σύμφωνα με τον Andre Bazin, όταν πρωτοεμφανίστηκε η κινούμενη εικόνα, προσπαθούσε να είναι πιστή στην αλήθεια. Προσπαθούσε να είναι ένας ρεαλιστικός αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας, σαν ένα ακόμα μηχανολογικό επίτευγμα της τεχνολογικής επανάστασης των αρχών του 20ου αιώνα.

Σαν αντικατοπτρισμός όμως, ο κινηματογράφος δεν μπορεί παρα να προβάλει τόσο τις ατομικές όσο και τις συλλογικές προεκτάσεις μιας κοινωνίας που αλλάζουν σύμφωνα με υλικές, πνευματικές και εξελικτικές ανάγκες και προβληματισμούς της εκάστοτε εποχής.

Έτσι, υπάρχει κάποιο είδος εκτόνωσης μέσω της επικοινωνίας μιας ακολουθίας εικόνων, με έναν θεατή που έχει πια μάθει να διαβάζει αυτό το εκφραστικό αποτέλεσμα εικόνας, ήχου και μοντάζ, ακριβώς όπως έχει μάθει να διαβάζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

Σ' αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί πως η κινηματογραφική αφήγηση, για να μπορέσει να γίνει κατανοητή σαν τέτοια από κάποιον θεατή, θα πρέπει να έχει προηγηθεί μια γνωριμία με την λογοτεχνική ανάγνωση. Αυτό θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι απαραίτητο για την πλήρη ενορχήστρωση του θεατή με το “όνειρο” και τα νοήματα του και ως εκ τούτου, την εύκολη σχετικά ροή της επικοινωνίας ιδεών, εικόνων, συναισθημάτων και κάθαρσης.

Σαν παράδειγμα αναγωγής του ονείρου, θα αναφερθώ στο παλιότερο, La la land (2016) του Damien Chazelle. Το La la land διαχειρίζεται το Αμερικάνικο όνειρο, όπως είχε διαμορφωθεί και εκφραστεί μέσω του κινηματογράφου κατα τα τέλη της δεκαετίας του '20 για να μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την Χρυσή εποχή του Hollywood.

O Damien Ghazelle εξυμνεί με μαεστρία τον κινηματογράφο του Frank Capra και το στυλιζαρισμένο προφίλ του Gary Cooper ενώ αποφεύγει να δώσει το αναμενόμενο happy end, αποδομώντας μ' αυτόν τον τρόπο το Αμερικάνικο όνειρο των προηγούμενων δεκαετιών, που ήδη στην συνείδηση του σύγχρονου θεατή υπάρχει απλά σαν ανάμνηση ή έχει εξορθολογιστεί.

Το La la land λοιπόν καταφέρνει με άριστη κινηματογραφική δομή και έξυπνους διαλόγους να πουλήσει ένα καινούριο όνειρο.

Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό love story όπου οι δύο πρωταγωνιστές δεν καταλήγουν μαζί σε ένα σπίτι στα προάστια, με δύο παιδιά, station wagon και γρασίδι στην αυλόπορτα, αλλά εξελίσσονται ατομικά και ακολουθούν τα δικά τους προσωπικά όνειρα και φιλοδοξίες, που ξεπερνούν τα Αμερικάνικα σύνορα, αντικατοπτρίζοντας έτσι τις σύγχρονες σχέσεις και την ανάγκη για προσωπική πνευματική εξέλιξη.

                                                                                                                           

                                                                                                                           Ειρήνη Ασημένου